پرتو درمانی پروستات چگونه است ؟

پرتو درمانی از بیرون

پرتو درمانی با دستگاهی انجام می گیرد که بیمار در هر جلسه ی درمانی چند دقیقه زیر آن دراز می کشد . معمولا تعدادی جلسات درمانی روزانه در طی چهار تا شش هفنه انجام می شود . بیمار معمولا درمان را به صورت سرپایی دریافت می کند ، گرچه در برخی موارد ، بستری شدن در بیمارستان توصیه می شود . مدت دوره ی پرتو درمانی و بهبود از آن بسیار نزدیک به دوره ی بهبود پس از پروستات برداری ریشه ای است . معمولا پایان پرفتن کامل هر دو درمان چند ماه کار دارد .

  • گرفتاری ها :

بروز بی اختیاری ادرار در پرتو درمانی شایع نیست ، گرچه ناتوانی در نعوظ فراوان است ، ولی نسبت به پروستات برداری ریشه ای کمتر روی می دهد . البته ، چون تمرکز دقیق پرتو تابی کاملا بر روی پروستات غیر ممکن است ، موقتا مثانه و راست روده ( مقعد ) را هم تحت تأثیر قرار می دهد . برخی مردان علائمی از التهاب مثانه ( سوزش و تکرر ادرار ) و اسهال در طی پرتو درمانی و بعد از آن نشان می دهند . گاهی خون در ادرار و مدفوع دیده می شود . این علائم معمولا ظرف چند هفته تکمیل درمان فروکش می کنند . گاهی علائم مقاوم هستند و بسیار به ندرت ، پرتو درمانی ممکن است آسیب دائمی بر مثانه یا روده به جای بگذارد . یک نوع جدید پرتو درمانی به نام «پرتو درمانی رو در رو» ابداع شده است . با این روش می توان پرتو ها را بر روی خود تومور متمرکز ساخت ، و از پرتو تابی به بافت های اطراف آن جلوگیری کرد . این کار عوارض جانبی را کاهش می دهد ، ولی می توان آن را برای افزایش میزان پرتو تابی به تومور واقعی به کار برد ، و تأثیر آن را بیشتر کرد .

پرتو درمانی از نزدیک (براکی تراپی)

بیش از تصمیم به انجام پرتو درمانی از نزدیک یا براکی تراپی ، ارزیابی دقیق وضع بیمار ضروری است . همان طور که قبلا گفته شد ، فقط تومورهای کوچک محدود به پروستات برای این کار مناسب هستند . همچنین گذاشتن درست دانه های پرتو زا در پروستات بسیار بزرگ دشوار است ، گرچه گاهی می توان نخست دو تا سه ماه قبل درمان هورمونی برای کوچک کردن اندازه ی پروستات انجام داد . پروستات تمایل به تورم دارد و ، اگر هم اینک انسدادی در اثر پروستات در میزراه وجود دارد ، این کار ممکن دفع ادرار را دشوار تر کند . معمولا اندازه گیری جریان ادرار انجام می شود و ، اگر خیلی کاهش یافته باشد ، به بیمار گفته می شود براکی تراپی برای او مناسب نیست ، برداشتن میزراهی پروستات (TURP) آن را از ریخت می اندازد ، و اگر چنین عملی اخیرا انجام گرفته باشد ، انجام براکی تراپی عاقلانه نیست . اگر از همه ی این مشکلات جلوگیری شده و تصمیم به انجام براکی تراپی گرفته شود ، این کار در دو مرحله انجام می گیرد . از بیمار آزمون فراصوتی راست روده ای بسیار دقیقی می شود ، که مشخص می کند چند عدد دانه ی پرتو زا لازم است ، و نقشه ای از مکان های جای دادن آن ها تهیه می شود . عمل واقعی در مرحله ی دوم ، معمولا یک یا دو هفته بعد ، صورت می گیرد . زیر بیهوشی ، با استفاده از نقشه ، تعدادی سوزن از زیر وارد پروستات می شود . دانه ها به صورت رشته به هم متصل شده ، طولی از رشته ی حاوی تعداد دقیق دانه ها از هر سوزن عبور داده شده ، و با گذاشتن دانه ها در جای درست در پروستات ، سوزن ها بیرون کشیده می شوند . ممکن است یکی دو روز کاتتری برای تخلیه ی مثانه گذاشته شود ، ولی وقتی بیمار از بیهوشی بیرون بیاید می تواند به خانه برود . نه تنها خود شیوه ی کار پیچیده است ، بلکه باید در مرکزی دارای تسهیلات لازم و فیزیکدان های آموزش دیده برای محاسبه ی دُز دانه ها انجام گیرد . تا سالهای اخیر ، براکی تراپی فقط در چند جا انجام می شد ، ولی امروزه تعداد این مراکز افزایش یافته و بیشتر بیماران می توانند از این درمان بهره مند شوند ، گرچه هنوز هم باید برای براکی تراپی مسیری طولانی تر بپیمایند تا برای پرتو درمانی یا عمل جراحی .

سرما درمانی (کرایو تراپی)

همانند براکی تراپی ، کرایو تراپی یا سرما درمانی هم چیز تازه ای نیست . در این روش از سوند مخصوصی استفاده می شود که پروستات را منجمد می کند . در این جا هم مثل براکی تراپی ، پیشرفت در فناوری با درمان دقیق موضعی پروستات ، کار را موثر تر کرده است . در گذشته ، خطر آسیب دیدن بافت های اطراف بالا بود و مثل بسیاری درمان های جدید ، سرما درمانی نیاز به وسایل گران قیمت دارد . این درمان در جاهای مختلف ، عمدتا در ایالات متحده ، آزمایش شده ، و حتی با این که نتایج امید بخشی داشته اند ، انجام همگانی آن در بریتانیا تا مدت ها بعید به نظر می رسد . اگر سرطان پروستات پس از پرتو درمانی دوباره شروع به رشد کند ، سرما درمانی برای کنترل آن ممکن است مؤثر باشد .

کدام درمان بهتر است ؟

جالب این که هنوز پزشکان توافق ندارند کدام درمان برای سرطان اولیه ی پروستات بهترین راه است ، یا در واقع عمل جراحی یا پرتو درمانی بهتر است یا فقط نظارت دقیق بر بیماری و درمان آن فقط در صورت پیشرفت (نظارت فعال) . چون که حتی وقتی بیماری در شکل فعال خود است معمولا آهسته پیشرفت می کند ، و سال ها طول می کشد تا یک بیماری جدی شود . همچنین با روش های بهتر تشخیص ، تومورهایی که خطرناک نیستند مشخص می شوند . چون بسیاری از مردان دچار سرطان پروستات مسن هستند . اغلب بیماری های دیگری دارند یا خواهند گرفت که خطرناک تر است . این موضوع بسیار مورد بحث است ، و گرچه اطلاعات بسیاری در دسترس است ، مقایسه ی درمان های مختلف دشوار است ، چون همیشه در شرایط مشابه به کار برده نمی شوند . مثلا کسی که از نظر جسمانی ضعیف تر است ، ممکن است برای پرتو درمانی مناسب تر باشد تا عمل جراحی . این باعث پیش داوری می شود ، یعنی اگر تفاوتی در نتیجه ی کار وجود دارد ، ممکن است در اثر تفاوت بین بیماران باشد تا برتری یک درمان بر دیگری . بررسی این مشکل نیازمند یک (آزمون تصادفی) است . اخیرا نتایج یک تحقیق در اسکاندیناوی برای مقایسه ی پروستات برداری ریشه ای و انتظار هشیارانه (نظارت فعال) منتشر شد . در این مرحله ، در گروهی که عمل جراحی شده بودند ، در مقایسه با گروه دیگر ، تعداد کسانی که در اثر سرطان پروستات مردند نصف بود . این به نفع عمل جراحی است ، ولی به همین سادگی هم نیست ، در هر دو گروه فقط تعداد کمی از بیماران از سرطان پروستات مردند ، و تعداد بیشتری در اثر بیماری های دیگر جان باختند . این نشان می دهد گرچه عمل جراحی برای تعداد کمی مفید بود ، در عده بسیار بیشتری بی فایده بود ، چون سرطان پروستات چنان کند پیش می رفت که زندگی آن ها را به خطر نمی انداخت . در نتیجه ی این تحقیق ، بیشتر متخصصان احساس می کنند مشکل آنان پاسخ داده نشده است ، و نتایج تحقیقات در دست اجرا مهم خواهد بود .

در یکی از این تحقیق ها ، که در بریتانیا انجام می شود ، از مردان درخواست می شود آزمون پادگن اختصاصی (PSA) انجام دهند و اگر در نتیجه متوجه شدند سرطان دارند ، به صورت تصادفی تحت عمل جراحی پروستات برداری ریشه ای ، پرتو درمانی ، یا نظارت قرار گیرند . در این تحقیق امید بر این است تعداد زیادی بیماران گرد آورده شده و اطلاعات زیادی فراهم شود . تحقیقات بیماران گرد آورده شده و اطلاعات زیادی فراهم شود . تحقیقات درمانی دیگری در ایالات متحده ی آمریکا ، و غربالگری با پادگن اختصاصی پروستات در اروپا و امریکا ، ممکن است در ۱۰ سال آینده ، ما را قادر به توصیه ی روشن تر در مورد بهترین درمان کنند . تا آن هنگام این کار بستگی به اولویت بیمار دارد . تردیدی زیادی نداریم که برخی ( ولی احتمالا فقط تعداد کمی ) از مردان با درمان بهبود یابند ، ولی برای تعداد بسیار بیشتری درمان ممکن است لزومی نداشته باشد . برخی افراد می خواهند از این فرصت استفاده کنند ، در حالی که عده ای دیگر ممکن است خطر عمر کوتاه تر را به خطر فوری و عوارض جانبی درمان ترجیح دهند . در حال حاضر راهنمایی ساده و سر راستی نمی توان برای همه کرد . برخی مردان از عمل جراحی راضی هستند ، و می دانند هدف آن خارج کردن کامل سرطان از بدن آن هاست . عده ای دیگر عمل جراحی را نمی خواهند و پرتو درمانی را ترجیح می دهند ، که مخصوصا به کسانی توصیه می شود که مناسب برای عمل جراحی نیستند . برای کسی که بیماری جدی دیگری دارد ، نظارت فعال توصیه می شود .

درمان هورمونی مقدماتی

گاهی پیش از پروستات برداری ریشه ای یا پرتو درمانی ، یک دوره ی موقتی درمان هورمونی برای کوچک کردن اندازه ی پروستات انجام می شود . گمان می رود این کار تأثیر درمان را بیشتر کرده و اغلب پیش از پرتو درمانی یا پروستات برداری ریشه ای داده می شود . در طی این درمان ، که معمولا سه ماه یا کمی بیشتر است ، عوارض جانبی درمان هورمونی بروز می کند . ولی وقتی پرتو درمانی ( یا عمل جراحی ) تکمیل شد ، درمان هورمونی هم متوقف شده و عوارض آن برطرف می شود . گاهی ، اگر تومور در پروستات بسیار بزرگ باشد ، ادامه ی ترکیب پرتو درمانی و درمان هورمونی بعد از پایان یافتن دوره ی پرتو درمانی توصیه می شود .

سرطان پیشرفته ی پروستات

متأسفانه ، وقتی آزمون ها پس از تشخیص سرطان انجام می شوند ، اغلب نشان می دهند که سرطان پیشرفته تر از آن است که با عمل جراحی با پرتو درمانی از بین برود . گاهی پس از درمان موفقیت آمیز جراحی یا پرتو درمانی ، آزمون ها بازگشت سرطان را نشان می دهند . البته ، این موقعیتی ناامید کننده نیست . نخست این که تومور ممکن است کُند رُشد باشد و افراد مسن دچار بیماری از آن نمی میرند . اما اگر سرطان پروستات فعال تر باشد ، کارهایی برای تسکین علائم و کند کردن رشد آن می توان انجام داد . علاوه بر علائم معمول پروستاتی ، سرطان پیشرفته ی پروستات می تواند ایجاد کمر درد ( احتمالا شایع ترین اثر ) یا درد در استخوان های دیگر ، عدم سلامت عمومی با کاهش وزن ، کم خونی ، و گرفتاری های دیگر کند . ضعف استهوان ها می تواند به شکستگی منجر شود . ولی این زیاد شایع نیست . گاهی ، سرطان پروستات می تواند مانع تخلیه ی کلیه ها شود . پس از درمان ، همه ی این گرفتاری ها تقریبا به طور کامل از بین می روند .

درمان هورمونی

بیش از ۵۰ سال قبل ، یک اورولوژیست امریکایی به نام چالز هاگینز دریافت که اگر بیضه های یک سگ دچار سرطان پروستات را بردارد ، سرطان او پسرفت می کند . او سپس چند مرد را با عمل جراحی و عده ای را با دادن هورمون های زنانه تحت درمان قرار داد ،  و دریافت همه به یک روش به درمان پاسخ دادند . این یکی از نخستین نمونه های درمان مؤثر سرطان غیر از عمل جراحی بود . این کار چنان مهم بود که جایزه نوبل پزشکی را نصیب هاگینز کرد . درمان هورمونی هنوز هم مؤثر ترین راه درمان سرطان پیشرفته ی پروستات است ، گرچه راه های جدید برای انجام آن ابداع شده است . پروستات فقط وقتی رشد می کند که مقدار کافی هورمون های مردانه (آندروژن ها) دریافت کند . آندروژن های مختلفی وجود دارند که مهم ترین آن ها تستوسترون است . سرطان پروستات نمی تواند بدون آندروژن ها رشد کند ، از این رو ، محروم کردن آن از این هورمون ها باعث کوچک شدن و گاهی از بین رفتن سرطان می گردد . تستوسترون در پاسخ به هورمونی از غده ی کوچکی به نام هیپوفیز در قاعده ی مغز از بیضه ها ترشح می شود . با آگاهی پزشکان و دانشمندان از این موضوع ، روش های جدید درمان هورمونی ابداع گردید امروزه ما گزینه های بیشتری پیش رو داریم تا دکتر هاگینز در سال های دهه ی ۱۹۴۰ ، با عمل جراحی برای برداشتن بخشی ( یا گاهی کل ) بیضه ها با دادن دارو ، بیضه ها را می توان از تولید هورمون محروم کرد . راه دیگر دادن داروهایی است که سدی بین تومور و آندروژن ها باشد . این دارو ها مانع تحریک سلول های تومور توسط آندروژن ها می شوند ، بدون این که میزان آندوژن در خون کاهش یابد . به طور کلی ، اثر این درمان های مختلف بر روی تومور یکسان است . انتخاب بین درمان های مختلف بستگی به نحوه ی دادن آن ها و عوارض جانبی احتمالی دارد .همچنین اگر یک درمان مناسب برای یک بیمار خاص نباشد ، می توان آن را با درمان دیگر جایگزین کرد . همانند تصمیم گیری بین عمل جراحی و پرتو درمانی برای سرطان ، نظر بیمار در این مورد هم پرسیده می شود ؛ از این رو ، دادن کمی اطلاعات بیشتر درباره ی امکانات مفید است .

تا جایی که به بیمار مربوط می شود ، او می تواند :

  • عمل جراحی کند ، که از شر همه چیز خلاص شود تا دیگر نگران درمان نباشد .
  • تزریق یک بار در ماه یا هر سه ماه یک بار را برگزیند .
  • قرص بخورد .

چون درمان هورمونی یا دارویی فقط تا زمان استفاده از آن ها مؤثر است ، داروهای تزریقی یا قرص ها را باید تا آخر عمر مصرف کرد .

عمل جراحی و درمان تزریقی

عمل جراحی معمول بیضه برداری زیر کپسولی نام دارد ، که در آن از طریق برشی در هر یک از بیضه ها بافت فعال آن را خارج می کنند تا دیگر تستوسترونی تولید نشود . گاهی ممکن برداشتن کل بیضه ها انجام شود . روش تزریقی دادن دارویی به نام همگون هورمون آزاد کننده ی هورمون محرک جسم زرد ( آنالوگ LHRH ) ـــ مثل گسرلین (زولادکس) ، لوپرورلین ( پروستات SR ) ، یا تریپتورلین (دکاپپتیل SR) . این داروهای تزریقی تولید تستوسترون در بیضه ها را متوقف کرده و تأثیر آن بسیار شبیه به تأثیر عمل جراحی است . این تزریق ها باید ماهانه انجام داد ، ولی امروزه انواعی از آن ها در دسترس هستند که تا سه ماه تأثیر می کنند ، و در آینده هم انواعی با فواصل بیشتر ، تا یک سال ، امکان پذیر خواهند بود . دارویی از نوعی مشابه به نام بوسرلین (سوپرکور) را می توان به صورت استنشاقی مصرف کرد ، ولی برای درمان پروستات چندان استفاده نمی شود . درمان چه عمل جراحی باشد چه تزریق سه ماه یک بار ، میزان هورمون مردانه در بدن کاهش یافته و بیشتر مردان در می یابند فعالیت جنسی شان ـــ هم تمایل جنسی و هم توانایی نعوظ ـــ در نتیجه ی درمان از بین رفته است . به ندرت ، به دلایلی که هنوز ناشناخته است ، این اتفاق روی نمی دهد ؛ این را باید یک امتیاز به حساب آورد نه عدم تأثیر درمان .

گُر گرفتگی ، بسیار شبیه به آنچه در زنان در هنگام یائسگی روی می دهد ، از مشکلات دیگر است . این احساس داغی یا حملات عرق کردن است ، و گرچه بسیار شایع است ، بیشتر مردان فقط به صورت خفیف دچار آن شده و اغلب بهبود می یابد . اگر گر گرفتگی شدیدتر باشد ، می توان آن را درمان کرد . درک این نکته مهم است که این از عوارض جانبی درمان است ـــ برخی مردان ممکن است گمان کنند گر گرفتگی ممکن است علامت پیشرفت سرطان باشد . تأثیر عمل جراحی بر بیضه ها کاهش اندازه ی آنهاست ، ولی درمان تزریقی هم آن ها را کوچک می کند . بیضه ها ضرورت جنسیت مردانه هستند و احساس «اختگی» در این نوع درمان طبیعی است . البته ، بیشتر مردان دچار سرطان پیشرفته ی پروستات با شروع درمان چنان احساس بهبود می کنند که این حالت معمولا چندان آن هارا ناراحت نمی کند .

البته فقدان احساس «مردیّت» ناشی از تولید تستوسترون در برخی موارد باعث خستگی و کسالت می شود . برخی هم اضافه وزن پیدا می کنند و شواهدی در دست است که این افزایش وزن می تواند باعث کاهش میزان حجم ماهیچه های بدن شود . نگرانی کمی بیشتر در دراز مدت این است که فقدان تستوسترون ممکن است باعث ضعف و نازک شدن استخوان ها شود ، همان طور که در زنان بعد از یائسگی روی می دهد . به طور کلی ، در مردان مبتلا به سرطان پیشرفته ی پروستات ، مزایای درمان به این عوارض جانبی احتمالی می ارزد ، گر چه پزشکانی که این درمان را توصیه می کنند این عوارض را هم در نظر داشته و گاهی توصیه می شود درمان را تا هنگام ضرورت واقعی ب تأخیر بیندازند .

تفاوت های بین عمل جراحی و درمان تزریقی

گرچه  عمل جراحی و درمان تزریقی اثرات مشابهی در دراز مدت دارند ، تفاوت هایی هم در هنگام شروع درمان بین آنها هست . بیضه برداری یک عمل جراحی کوچک است ، ولی باید در بیمارستان انجام گیرد ، معمولا بیهوشی عمومی لازم دارد و تا چند روز دردناک است . گرفتاری های جزئی مثل کبودی یا ورم ، یا عفونت زخم ، هم کم نیستند . عمل جراحی فورا تأثیر کرده و گاهی علائم به محض بیرون آمدن از بیهوشی شروع به بهبود می کنند . درمان تزریقی آهسته تر تأثیر می کند ، و در واقع ، در چند هفته ی اول ، عملا باعث افزایش میزان تستوسترون می شود . این می تواند سرطان را کمی پیشرفته تر کند ، و اغلب به همین دلیل ، قرص هایی از نوع دیگر درمان هورمونی هم از روز پیش از ائلین تزریق تا چند هفته به بیمار داده می شوند .

درمان خوراکی

این درمان ممکن است به خاطر این که بیمارآن را ترجیح می دهد داده شود . اگر بیمار واقعا بخواهد کارکرد جنسی خود را حفظ کند ، نوعی دارو به نام ضد آندروژن وجود دارد که مانع تأثیر تستوسترون بر تومور می شود ، بدون این که میزان میزان آن در خون کاهش یابد ، و این می تواند کارکرد جنسی را حفظ کند . سه نوع دارو از این نوع وجود دارد : فلوتامید (دروژنیل) و نیلوتامید (آناندرون) تا مدتی در دسترس بودند ـــ این ها عوارض جانبی بیشتری ، از جمله ناراحتی گوارشی ، از سایر اشکال درمانی داشتند . بیکالوتامید (کاسودکس) اخیرا ساخته شده و عوارض جانبی کمتری دارد . داروی دیگر به نام سیپروترون استات (سیپروستات) هم زیاد تجویز می شود . این هم با مسدود کردن اثر تستوسترون بر پروستات ، چون شبیه به هورمون زنانه است ، میزان تستوسترون خون را هم پایین می آورد . تا سال های اخیر ، روزانه می بایست شش قرص خورد ، ولی اکنون قرص های بزرگتر وجود دارد . بسیار به ندرت می تواند کبد را آسیب برساند ، و همانند سایر درمان های دیگر باید به دقت مورد نظارت قرار گیرد . زمانی هورمون های زنانه ی استروژن مثل استیل بسترول برای درمان سرطان پروستات زیاد به کار می رفت . البته ، این ها باعث تورم پستان می شوند ، ولی مهم تر اینکه ممکن است باعث اثرات جدی بر قلب شوند . گرچه می توان این ها را بدون مشکل در دُزهای پایین به کار برد ، به بیشتر مردانی که تحت درمان با این داروها بوده اند داروهای دیگری هم داده می شد . راه های دیگری هم برای درمان هورمونی وجود دارد ، و راه های جدیدتر و احتمالا بهتری هم ابداع می شود ، البته ، درمان های گفته شده در اینجا معمول ترین روش ها هستند .

انسداد ترکیبی آندروژنی

اخیرا معلوم شده است که کاهش هرچه بیشتر هورمون مردانه با مصرف ترکیبی از داروها امکان دارد . به این خاطر که غدد فوق کلیوی هم هورمون های مردانه می سازد که با بیضه برداری یا مصرف همگون هورمون های مردانه می سازد که با بیضه برداری یا مصرف مصرف همگون هورمون آزاد کننده ی هورمون محرک جسم زرد (آنالوگ LHRH) از بین نمی رود . این که چنین درمان شدیدتر نتایج بهتری در بر داشته باشد مورد بحث متخصصان است . شواهدی در دست است که ، لااقل در برخی شرایط ، و در برخی بیماران بهتر بوده است . متأسفانه ، روشی پیچیده تر است و می تواند عوارض جانبی بیشتری هم در پی داشته باشد .

پرتو درمانی

اگر سرطان به استخوان گسترش یافته و باعث درد شود ، پرتو درمانی می تواند مؤثرتر بوده و معمولا سریع تر تأثیر می کند . گاهی یک دوره ی درمانی ـــ معمولا ده جلسه ـــ به صورت سرپایی یا بستری در بیمارستان داده می شود . گاهی فقط یک درمان لازم است . معمولا مشکلات کمی دارد ، ولی بسته به ناحیه ی دردناک ، ناراحتی مختصر معده یا روده ممکن است روی دهد . روش دیگر پرتو درمانی استخوان ها استفاده از ماده ای پرتوزا به نام استرانسیم–۸۹ (متاسترون) است . این ماده بخش هایی از استخوان را که دچار سرطان هستند انتخاب کرده و پرتوهای شدید ولی موضعی به آن ها می تاباند . این ماده در یک دُز واحد به صورت سرپایی داده می شود ، از این رو ، انجام آن آسان است ، گرچه برخی احتیاطات در مورد پرتو تابی در یکی دو روز لازم است . گرچه استرانسیم-۸۹ معمول ترین ایزوتوپ برای این کار است ، مواد پرتوزای دیگری هم استفاده می شود . توجه کنید که عوارض پرتو تابی از استرانسیم-۹۰ موجب نگرانی می شد . استرانسیم-۸۹ نوع کاملا متفاوتی از استرانسیم است ، و پرتو تابی آن برای سرطان استفاده شده و عوارض جانبی خطرناک را ندارد .

شیمی درمانی

در گذشته ، داروهای ضد سرطان برای سرطان پروستات کمتر از سرطان های دیگر به کار برده می شدند . این داروها زیاد مؤثر به نظر نمی رسیدند و بسیاری از بیماران سالمند بودند و توان تحمل آن ها را نداشتند . ولی اخیرا نشان داده شده است برخی داروها مؤثر هستند و امروزه شیمی درمانی بیشتر انجام می شود . دلیل آن هم تا حدی کمک آزمون پادگن اختصاصی پروستات (PSA) به پزشکان در تشخیص بیماری در مراحل اولیه ، و شروع درمان در زمانی است که بیشترین تأثیر را دارد .

برچسب ها:, , , , , , , , , , , ,

بازتاب از سایت

دیدگاهتان را بنویسید

ارتباط با ما


آدرس: تهران میدان شهدا خیابان ۱۷ شهریور بین خیابان شهید قادری و شهید مهدوی پور پلاک ۱۴۰۸
تلفن: آقای عبداله پور ۳۳۱۳۶۱۴۲-۰۲۱۳۳۵۰۲۱۰۰
ایمیل: info@17plus.ir

ساعت کاری


شنبه تا چهارشنبه: ۱۹-۸:۳۰
پنجشنبه: ۱۴-۸:۳۰
جمعه: تعطیل

شبکه های اجتماعی